Соңгы чыккан сан
Проза
-
Ул безне бәйли иде... (хикәя)
Сәгыйдә миңа елышыбрак утырды, ягымлы, йомшак тавыш белән: «Әйдә, Хавис, аның турында нәрсә дә булса сөйлә әле», – диде. Аның турында. Ул Илнур иде. Минем балачак дустым...
-
ИЛДӘ ЧЫПЧЫК ҮЛМИ (повестьнең ахыры)
Кайтты Рафига. Пароходлар туктаганчы дип, өч еллык ялын санатып алды да кайтып төште. Менә ул Күзәш урамыннан атлый. Халык эштәдер, ник бер адәм заты күренсен. Авыл тыныч һәм искиткеч сабыр. Рафига гына әйтерсең йөз ел читтә яшәгән. Киткәненә өч ел гына булса да, авыл да үзгәргәндер, аның кебек батырайгандыр кебек тоела.
-
ИЛДӘ ЧЫПЧЫК ҮЛМИ (повестьнең дәвамы)
Әхәт абыйсы ничектер, Әхмәт сагына әнисен. «Их, теге чакта, Әхәт абый да әни яшәгән йортка күчеп барган булса, әле дә бергә, барыбыз да бергә булыр идек. Марска тагылган! Ә Марска рәхәт, аның әнисе янында...»
-
Улы эзеннән (хикәя)
Маһибәдәр карчык чарасыз калып беравык улының кочагында басып торды. Аның күңеле нидер сизенә, шул сизенү үзәген өзә, йөрәген телгәли, ачы күз яшьләре булып, җыерчыклы битеннән тәгәриләр иде. Хәленнән килсә Сәгыйтен ул беркая җибәрмәс иде дә бит...
-
ИЛДӘ ЧЫПЧЫК ҮЛМИ (повестьнең дәвамы)
Рафига ят җиргә, ят эшкә тиз күнде. Иртәдән кичкә кадәр бер эш – зур-зур әрҗәләргә тимер төяү. Анда аларның ниндиләре генә юк, зурларын өчәү-дүртәү күтәреп салалар. Җәен бу эш бераз гына җиңелрәк кебек, кышкы зыкы салкыннарда туң тимер кулларны үзәккә үтәрлек итеп өшетә.
Соңгы язмалар
-
Аптырар дип уйлама...
Өстәге күршеләр атнага бер мәртәбә идән паласларын, башка чүпрәк-чапракларын, минем балкон тәрәзәләренә шыпылдатып бәрә-бәрә, рәхәтләнеп болгый-болгый, тузаннан арындыралар. Ә менә астагы күршеләр көн саен, аталы-уллы, балконда тәмәке көйрәтәләр...
-
Яздым йөрәгемә гариза
Галиҗәнап йөрәгемә яздым бүген гариза: «Бер генә көн булыйм маңкорт, була күр берүк, риза!»
-
Ул безне бәйли иде... (хикәя)
Сәгыйдә миңа елышыбрак утырды, ягымлы, йомшак тавыш белән: «Әйдә, Хавис, аның турында нәрсә дә булса сөйлә әле», – диде. Аның турында. Ул Илнур иде. Минем балачак дустым...
-
Инандым мин
Төн йокламый берәү шигырь яза, Яратудан шашкан хисеннән, Йөрәгенең түрен яулап алып, Чыкмый торгангадыр исеннән.
-
ИЛДӘ ЧЫПЧЫК ҮЛМИ (повестьнең ахыры)
Кайтты Рафига. Пароходлар туктаганчы дип, өч еллык ялын санатып алды да кайтып төште. Менә ул Күзәш урамыннан атлый. Халык эштәдер, ник бер адәм заты күренсен. Авыл тыныч һәм искиткеч сабыр. Рафига гына әйтерсең йөз ел читтә яшәгән. Киткәненә өч ел гына булса да, авыл да үзгәргәндер, аның кебек батырайгандыр кебек тоела.
-
«Серле каләм» әдәби берләшмәсе әгъзалары белән иҗади очрашудан фоторепортаж
-
«Казан утлары» журналы редакциясенең идарә утырышыннан фоторепортаж
-
Саҗидә Сөләйманова исемендәге XVIII әдәби премияне тапшыру кичәсеннән фоторепортаж
-
«Яңа исем» проекты кысаларында Кукмара районына сәяхәт (фоторепортаж)
-
Яңа баш мөхәррир билгеләү җыелышыннан фоторепортаж
-
«Оясында ни күрсә...» әдәби бәйгесе җиңүчеләрен бүләкләү тантанасыннан фоторепортаж
-
«Яңа исем. Хәтер» кичәсеннән фоторепортаж
-
«Рухият» китапларын укыйм» бәйгесенә йомгак кичәсеннән фоторепортаж
-
«Яңа исем» иҗат лабораториясе кысаларында Балык Бистәсенә сәяхәт
-
Уфа шәһәрендә халыкара «Китап-бәйрәм» ярминкәсе дәвам итә
-
ЛӘБИБ ЛЕРОН: «ЯЗГАН ӘСӘРЕҢНЕ ТИЗ ГЕНӘ ЧЫГАРЫРГА АШЫКМА»
