Соңгы чыккан сан
Проза
-
Чишмәленең шәфкатьле таңнары (хикәя)
Кычкырган тавыш колакны ярды. «Айрат батты, Айрат батты». Ләйсән йөгереп барган уңайга сумкасын бер якка, аяк киемнәрен икенче якка тондырып, киемнәре белән суга сикерде...
-
Кайгылы хәбәр алгач (хикәя)
— Үзеңне нык тотарга тырыш солдат! Сиңа өегездән кайгылы хәбәр белән ашыгыч телеграмма җибәргәннәр... Синең әниең вафат булган. Мин синең кайгыңны уртаклашам! — диде дә, училище җитәкчесе кулындагы телеграмма кәгазен Гамир каршысына өстәлгә куйды...
-
Кияү (хикәя)
Кешеләр өере бите-башы канга баткан адәмне куып йөри иде. — Тыгып ал! — дип кычкыра башлыклары. Яралы кешене бастырып килә торганнарның берсе пычак чыгарды. Этләр, үлем-кан исе сизеп, сагайдылар...
-
Көндәш (хикәя)
Сиринә тәрәзә аша үрелеп кенә, иренең машинасы торган урынга күз салды. «Кара, һаман кузгалып китмәгән. Кызык, кемне көтә икән?» Шулчак Сиринә, авызын май кояшыдай ерып, кулына подностырмы-тәлинкәдерме тотып, каршы яктагы йортның уртадагы подъездыннан чыгып килүче Нәзирәне күреп алды һәм баскан урынында тораташ булып катып калды. Тукта, ни бу?
-
Кайту (хикәя)
– Килгәнеңә үкенмисеңме? – Ул игътибар белән күзләремә карады, мин дәшмәгәч, кабат сорады: – Син канәгатьме?.. Ләкин башымда, күңелемдә соңгы көннәрдә купкан өермәне мин берничек тә «канәгать» яки башка бер сүз эченә сыйдыра алмас идем...
Соңгы язмалар
-
ИКЕ УТ АРАСЫНДА (дәвамы)
Ниһаять, 14 ноябрьдә мин самолёт белән Уфага килдем. Мине монда күңелсез хәбәр каршылады. Әле моннан өч кенә көн элек минем хезмәтемне иң беренче тапкыр укып үзенең фатихасын биргән Ким Әбүзәр улы Әхмәтйәнов вафат булган икән.
-
Мин кояшны сөям
Мин кояшны сөям... Караңгы төн Калыр инде мәңге ят булып.
-
Хәтер (хикәя)
«Сөекле хатыным һәм балаларыма Украина якларыннан сәлам юллыйм! Минем мәхәббәтем сезне сакласын! Яратам, кадерлеләрем! Озакламый кайтып җитәрмен» Хатны укып чыгуга, аның бугазына төер утырды. Кайту теләге белән янып яшәгән бабасы, кайтып җитәлмәгән шул...
-
Яфрак
Яфрак буйлап әллә сулар ага, Әллә күз яшьләре тамчылый.
-
Мәдинә тавы (дәвамы)
Гөлшат төне буе мендәрен кочаклап, әнисен күмгәндәге төсле елап чыкты. Фәимә апаны озатырга бөтен авыл гына түгел, ярты район халкы килде. Барысының да йөзләрендә кайгы иде. Аны Ефим Михайлович янына җирләделәр.
-
«Серле каләм» әдәби берләшмәсе әгъзалары белән иҗади очрашудан фоторепортаж
-
«Казан утлары» журналы редакциясенең идарә утырышыннан фоторепортаж
-
Саҗидә Сөләйманова исемендәге XVIII әдәби премияне тапшыру кичәсеннән фоторепортаж
-
«Яңа исем» проекты кысаларында Кукмара районына сәяхәт (фоторепортаж)
-
Яңа баш мөхәррир билгеләү җыелышыннан фоторепортаж
-
«Оясында ни күрсә...» әдәби бәйгесе җиңүчеләрен бүләкләү тантанасыннан фоторепортаж
-
«Яңа исем. Хәтер» кичәсеннән фоторепортаж
-
«Рухият» китапларын укыйм» бәйгесенә йомгак кичәсеннән фоторепортаж
-
«Яңа исем» иҗат лабораториясе кысаларында Балык Бистәсенә сәяхәт
-
Уфа шәһәрендә халыкара «Китап-бәйрәм» ярминкәсе дәвам итә
-
ЛӘБИБ ЛЕРОН: «ЯЗГАН ӘСӘРЕҢНЕ ТИЗ ГЕНӘ ЧЫГАРЫРГА АШЫКМА»
